ارتباط موثر با بیمار در تریاژ بیمار
سلامت از راه دور که با شیوع همه گیر شتاب گرفت، به یک عنصر اصلی در سیستم های مراقبت های بهداشتی تبدیل شده است. یکی از حوزههایی که برای نوآوری در حال ظهور است، تریاژ بیمار یا امروزه، تریاژ مجازی بیمار است. این حوزه از سفر مراقبتهای بهداشتی از فناوریهایی که ارتباطات قدرتمند رفت و برگشتی بین بیماران و ارائهدهندگان مراقبت را باز میکنند، فناوری ترکیبی، قابلیت همکاری و طراحی انسانمحور را افزایش میدهد.
ارتباط در تریاژ بیمار مهم است
تریاژ بیمار به روشهایی اشاره دارد که برای ارزیابی شدت آسیب یا بیماری بیماران در مدت کوتاهی پس از ورود، تعیین اولویتها و انتقال هر بیمار به مکان مناسب برای درمان استفاده میشود. هرچه سیستمها و پرسنل تریاژ بیمارستان سریعتر بتوانند مسائل پزشکی بیماران خود را دستهبندی کنند، سریعتر میتوانند به کسانی که فوریترین نیازها را دارند رسیدگی کنند و عملکرد کلی کارآمدتر خواهد بود.
در بیشتر شرایط، تعداد بیماران اغلب از تعداد متخصصان مراقبت های بهداشتی یا تعداد منابع موجود در صحنه بیشتر است. همه افراد بستری شده به طور همزمان یا فوری مراقبت دریافت نمی کنند. بنابراین بیماران مبتلا به بیماری ها و آسیب های تهدید کننده زندگی از نظر سطح مراقبت و منابع در اولویت قرار دارند. این واقعیت در هسته فرآیند تریاژ قرار دارد.
شاخص 5 سطحی در تریاژ بیمار
اکثر سیستم های تریاژ بیمارستانی از شاخص شدت اورژانس 5 سطحی پیروی می کنند:
- سطح 1: احیا – برای بیماران با شرایط تهدید کننده زندگی یا اندام.
- سطح 2: اورژانس – به بیمارانی اختصاص داده می شود که به طور بالقوه زندگی، اندام یا عملکرد را تهدید می کنند.
- سطح 3: فوری – به بیمارانی با شرایط جدی که نیاز به مداخله اورژانسی دارند داده می شود.
- سطح 4: کمتر فوری – برای آن دسته از شرایط مربوط به پریشانی بیمار یا آنهایی که دارای عوارض احتمالی هستند که نیاز به مداخله دارند.
- سطح 5: غیر فوری – به بیمارانی اختصاص داده شده است که دارای شرایط غیر فوری هستند که ممکن است بخشی از یک مشکل مزمن نیز باشد.
برای اکثر بیمارستان ها و موسسات مراقبت های بهداشتی، فرایند تریاژ بیمار به صورت دستی است. دسته بندی فوریت های پزشکی از زمانی که بیماران به محل خود می رسند آغاز می شود. پرستاران ابتدا با بیماران مصاحبه میکنند و/یا شرایط آنها را ارزیابی میکنند، فرمهای لازم را پر میکنند و سپس به آنها یک سطح اولویت و یک پزشک اختصاص میدهند. اینجاست که ارتباط مهم می شود.
- بیماران باید وضعیت خود و احساس خود را توصیف کنند. با این حال، به خصوص زمانی که افراد مضطرب و درد دارند، این می تواند دشوار باشد. بیماران نیاز به تذکرات و تشویق های مناسب دارند. باید از آنها سؤالات درست به روش درست پرسیده شود.
- در صورت لزوم، متخصصان مراقبت های بهداشتی باید بتوانند برای اطلاعات به خانواده بیمار اعتماد کنند. باز هم، ارتباط در اینجا باید شفاف و کارآمد باشد.
- در طول و بعد از فرآیند تریاژ، پرستار باید به بیمار اطلاع دهد که چه اتفاقی می افتد و چرا، و مراحل بعدی چیست. آنها باید به آنها اطمینان دهند که در دستان خوبی هستند و در شرایط دشوار شفافیت را ارائه دهند.
چرا ارائه دهندگان باید یک فرآیند تریاژ مجازی را اتخاذ کنند
هنگامی که ارائه دهندگان و پرستاران تریاژ می توانند ارزیابی وضعیت بیمار را در حالی که در راه بیمارستان یا اورژانس هستند آغاز کنند، می توانند در زمان گرانبها صرفه جویی کنند و به محض رسیدن بیمار به بیمارستان، مراقبت های فوری را ارائه دهند.
با فرآیند تریاژ بیمار مجازی، بیماران و خانوادههایشان میتوانند از فناوری برای اطلاع رسانی از راه دور به ارائهدهندگان از وضعیت فعلی خود استفاده کنند. آنها می توانند متن ها را به راحتی ارسال کنند و حتی برای ارزیابی دقیق تر، عکس ها و فایل های ویدیویی را پیام ارسال کنند. از سوی دیگر، برخی از بیماران شرایط کم اورژانسی دارند که اصلاً نیازی به مراجعه آنها به بیمارستان نیست. برخی دیگر مردد هستند که وقت خود را در اتاق انتظار بگذرانند، به خصوص در زمان همه گیری.
به جای اتلاف وقت و تلاش در سفر یا قرار دادن بیماران در معرض خطرات سلامتی، ارائه دهندگان می توانند در این شرایط از تریاژ مجازی بیمار نیز استفاده کنند. بیماران به سادگی می توانند مشکلات و سوالات خود را پیامک کنند که ارائه دهندگان به راحتی می توانند با ارائه اطلاعات بالینی به آنها پاسخ دهند و خود مدیریتی بیمار را ارتقا دهند، یا برای مسائل جدی تر به ملاقات حضوری توصیه کنند.
